मेरो कोसेली तपाईं हरुको निम्ती

गीत

2009-11-12T00:17:00.000-08:00

दौरा सरी फाटेउ जीवन,नमिल्नेभो टाल्न पनि
मायाइ लाग्छ आफुलाई,लिलामिमा फाल्न पनि!!

मरुभुमी जीवन संगै,खेल्छ हावा ईत्त्रिएर
आफ्नै छाँया धुलो सित,भाग्न खोज्छ जिस्किएर
छैन कतै गुनको आगन,अन्तै बाश सर्न पनि
मायाइ लाग्छ आफुलाई,लिलामिमा फाल्न पनि !!!!

सयौ घुम्ती तरी जाउँ,बाटो छेक्छ सिरु काँश
यात्रा फेरी जंघार तरु,बालुवामा पर्छ बाश
मनको पहाड भत्किगए,मुट्ठी साशले टाल्न पनी
मायाइ लाग्छ आफुलाई,लिलामिमा फाल्न पनि!!!!

कबिता (२३ छोरा ६०१ नातीहरु)

2009-08-16T18:03:00.000-07:00

अब मैले...
आमा हुनुको भाब
बाँच्नुको अर्थ
हाँस्नुको मुल्य
अब केही छैन, म मा
केही छैन म मा, केही छैन..
फुल माग्यो गुराँस दिए, आफै रित्तिए
पहाड माग्यो हिमाल दिए, आफै भात्किए
बेशी माग्यो तराइ दिए, आफै उदाङ्गिए
मैले दीए..
मैले दीए, अझै दीए..
पाइला माग्यो धरती दीए, आफै भासिए
दया माग्यो मुटु दीए, आफै चिमोटीए
आँखा माग्यो ज्योति दीए, आफै अन्धो भए
अब केही छैन..
केही छैन म मा, केही छैन..
अब बाँकी ?
चिथोरीएका हाडहरुमा
भोगिताको स्वार्थी दाग
दु:ख ले तानेका रेसाहरुमा
त्यागिताको आँशु र केही राग
अरु केही छैन
केही छैन, अरु केही छैन..!

दरिद्द्रताले निम्ताएको बेवारीसे जीवन

2009-08-06T11:14:00.001-07:00

मलाई एउटा शाँझले छिर्के पासो लगाएर लढाइरहन्छ , अनी छट्पटिहरु पलाएर रात कट्छन ,निदहरुले सिरानी फेरिरहन्छ, घडीले भाले बोलाउछ फुस्फुसे उज्यालो छुन आइ पुग्छ, धेरै थकाईहरुमा पनि, आज धेरै काम को खापाखाप निकै थाकेको छु,तरै पनि त्यो छिर्के पासो फुकाउने प्रयतन गरी रहेछु संभवत गाँठो भेट्छु कि..? हुन त लेख्दै जाँदा शब्द बिन्यास मा पटक पटक मेल खाएर एउटै अर्थहरु दोहोरिएर आफ्नै शब्दले लात मारेर मरुन्जेलको कुरी कुरी पोखाएर जानेहोकी, सोँचे यदी उसो हुनगए खपिदिनुनै पर्ला, अनी अठोट गरे कि, एउटा दरिद्द्रताले निम्ताएको बेवारीसे जीवनका, कहालीलाग्दो काहानीहरु, दयनिय द्रिश्यहरु उतार्न ताप्लेजुङ्का भाई बर्ष १२ का प्रदिप अनी ईलामका भाई बर्ष ११ का गोपाल, आज मेरो मानसपटलमा थचक्कै बसेका छन वास्तविक नाम र ठाम ढाँटेनन भने, आज भन्दा अगाडि पनि धरान घुमाइका एउटा स्समरण लेखेको थिए, त्यो लेख मा सम्पूर्ण लेख्न खोज्दा लेख लामो हुने भएकोले यि माथिका भाईहरुलाई छुट्टाएको थिए, अहिले जोडीन्दैछ यसरी..

साँझको ११ बज्दै थियो म बाँझघरा साथीको घरबाट, म बसेको होटल तिर निस्कन्दैछु, वरीपरिका बातावरण शुन्सान अनी चकमन्न कही कत्तै कुकुर भुकेको आवाज, जुनकिरी झै केहीहत ल्याम्प पोस्टका बत्तीहरु धिप्धिपाइ रहेको छ, म दोछँयामा घरी अंध्यारोमा हराउछु फेरी बत्तिको उज्यालोमा, म लगातार अगाडि बडिरहेको छु , जब भानु भक्तको सालीक नजिकै आइ पुगे, एउटा मान्छे म्याराथुन खोकेको आवाज आइ रहेउ, म ठक्क अडिए र सुनिरहे कता कता रोएको आवाज पनि आयो, म त्यो आवाज तिर अगाडि बडे धरान बश स्टप को चौतारीमा एकजना सुतिरहेको एकजना उठेर खोकी संगै रोइरहेको अवस्थामा भेटाए, तुरुन्तै सोधे, भाई किन रोएको, उस्को जबाफ थियो धेरै टाउको दुखेकोछ, कती भयो २ दिन भयो, औशधि खाएनौ, पैसानै छैन फ्रिमा कस्ले दिने, अनी खाना खायौ छैन, मैले उस्को टाउको छामे पुरै हन हनी ज्वरो अैइरहेछ, तिम्रो घर कहाँ हो, ताप्लेजुङ् तिम्रो नाम प्रदिप आमा बाबु छैन कतागयो, बाबा आसाम तिर कोइला खन्न गकोरे फर्केन, आमा खस्नु भो, अनी यहाँ कसरी आइपुगेउ, हिंडेर, किन आको पैसा कमाउन, यतिन्जेल मा अर्को सुतेको उस्को साथी पनि बिउँझीयो, मैले उस्लाई सोधे तिम्रो नाम, गोपाल, घर, ईलाम, आमा बाबा छैन, कतागयो, थाहाछैन, किन आको यहाँ, पैसाकमाउन, कती भयो यहाँ आको, ६ मैना, कतिपैसा कमायौ, कमाकै छैन, हेरे दुबै जना टिठ लाग्दो अवस्थामा टाउको दुखेको भाई झोक्रिएर बसेको छ, अनी मैले शान्तावना दिदै भने बस्तै गर म औषधी लिएर आउछु, म होटल तिर लागे, प्राय म घर छोडेर बाहिर हिडे भने रुघा खोकिको औषधी साथै मा लिएर हिडने गर्छु, अनी धेरै ठाउमा काम लागेको छ, म कोठामा गए अनी ३ क्याप्सुल पेनाडोल लिएर भानु चोक तिर लागे, वरी परी का सबै पशलहरु बन्द भाईसके का थिए, धारान पुलिस चौकी देखी अलिकती तलतिर एउटा घुम्ती पसल खुल्लै देखे म त्याहा गये, त्यो पशल मा आँखा डुलाए खासै खाने कुरा केही देखिन, वाइ वाइ चाउ चाउ अनी बिस्कुट हरु राखिएको थियो, केही मिनिरल वाटरका बोतल अनी फ्रुटी हरु थिए, ६ प्याकेट वाइ वाइ ४ प्याकेट फ्रुटी अनी १ बोतल मिनिरल वाटर मागे, अनी लिएर त्यो भाई हरु बसेको ठाउमा फर्किये, १ क्याप्सुल पेनाडोल खान लगाए अनी लगेको सामन बांढी दिए, अनी गफ गर्न सुरु गरियो दुबै लाई सोधे अहिले सम्म कती पैसा कमायौं, छैन कहिले काही दिन को २० जती हुन्छ कहिले हुँदैन अनी कहिले भोकै बस्नु पर्छ, काम चही के गर्छौत,बश बाट सामान झार्ने अनी रिक्सा मा चढाई दिने गर्छौ, दया भको मान्छे ले १, २ रुपैया दिन्छन, कसै ले चाँही उल्टै गाली गर्छन् भाग खाते भन्छन, नेपाली पोसाक लगायो भने पाखे अनाथ बाल्बालिका लाई खाते शब्द बोलिदोयो भने खुबै शहरीया अनी शिक्षित भई टोपलिन्छन,नेपाली समाजमा फस्टाएको आधुनिक बाद का मान्छेहरु यस्तै छ , अझै शोद्दै गये जिन्दजिमा के गर्ने बिचार छ? पैसा कमाउने अनी पढने, हेरे दुबै जना टिठ लाग्दो अवस्थामा सम्झे बज्जिया मान्छेको जिन्दगी अचम्मको छ, जस्लाई पढने चेतना छ उ फुट पथ मा दिन गुजारी रहेको छ रात काटिरहेको छ, जस्लाई ब्याबस्था छ उस्लाई मोह छैन,बिचित्रको छ संसार यतिकै मा उनी हरुले पनि म लाई प्रश्न गर्‍यो, सर तपाईं को घर कहाँहो, म झस्किए, सर शब्द भित्र आदर हुन्छ तर घनिस्टता हुँदैन, मैले भने मलाई दाई भन्नु सर नभन्नु, किन कि मलाई दाई भनेकै मनपर्छ, अनी मैले उनिहरुको प्रश्नको उत्तर दिए मेरो घर पहाड हो म धरान घुम्न आको,फेरी सोधेउ दाई कस्तो लागेउ धरान, झनै उनिहरु प्रती आत्मियता बल्झेर आयो अनी मैले भन्दिए तिमीहरुले जती हेरेको देखेको अनी भोगेको छौ त्यो भन्दा फरक अरुकेही लागेको छैन मलाई, यस्तै कुरा गर्दा गर्दै राती को १ बज्यो अन्त्यमा खाना किनी खानु भन्दै दुबैलाइ खर्च दिये, जब पैसा समाते दुबै जनाले सुइकुचा ठोके मैले बस बस भन्दा भन्दै उतै उतै दगुरे, मलाई अचम्म लागेउ किन भागे यिनिहरु यसरी कतै पैसा दिएर गल्तित गरिन...? २ मिनेट पछी दुबैजना फर्किए, मैले शोधे किन तिमीहरु भागेको..? पैसा लुकाउनुगको यहाँ सबै पैसा खोशी दिन्छन ,कस्ले दाइहरुले , कुन दाइहरुले, हामी जस्तै, सोचे कसैलाई शान्ति छैन यो दुनियाँमा, लग भग समय १:३० बजेको थियो म त्यहाँ बाट होटल तिर फर्किए धरान थाना अगाडि आफ्नो कर्तब्य पालना गर्दै डिउटी वाला सिपाही वर पर सरीरहेको थियो, मलाई राम्ररी नियालेउ मलाई लाग्दै थियो सोध पुछ गर्छ होला तर रोकेन, म सरासर होटल तिर लागे रुम्मा छिरे अनी डङलङ्गै पल्टिये तर निन्द्रा लागेन मन तिनै द्रिश्य तिर केन्द्रित भाईरहेउ सोचे मान्छे ले कस्तो कस्टकरक अनी दयनिय दिन हरु बिताउनु पर्ने कस्तो चाम्रो र जागै रातहरु काट्नु पर्ने, वास्तवमा धरति त एउटै हो, ढुङ्गा माटो एकै हुन, खोला नाला पानि पधेरो उस्तै हुन, आकाश एउटै हो, तर यो समयले मानिष संग किन एती अन्तर्ताको साथ बयेलि खेल्छ, कसै लाई तेइ धुङ्गा माटो प्रितीकरक बन्ने कसै लाई पानी पनि बैरी, नियती बुझीनसक्नु को छ भन्दै निदाए ..

गीत

2009-08-06T09:50:00.000-07:00

थाहै नपाई जिन्दगानी, धागो जस्तै चुढी गयो
संगै जिउने रहरहरु, एक पलमै टुटि गयो

भेढी गोठ ढुलाउदा, खेल्थौँ हामी हिउँ संग
आँखा भरी छछल्किन्थौ, स्नेहको निलो गंगा
लुछा चुढी गर्दै टिप्थौँ, पलाउदा यार्सागुम्बा
यसै गरी सर्दै थियो, जिन्दगीलाई तार्ने ढुङ्गा

घाम लाग्दै हिउँ पहिरो, बग्यो कठै गोठै माथि
राम राम जब्दा जब्दै झन झन उधै उधो बग्यो साथी
पहराले किन बुझ्थ्यो, गोठालाको दुख्ने मर्म
एक्लै थिए एक्लै भए, एक्लै मर्नु रैछ कर्म

मैले देखेर आएको प्रजातन्त्र ....

2009-06-26T08:05:00.000-07:00

फाल्गुन महिना टन्टालापुर घाम लागेको छ ,आकाश सङ्लो पानी भएर सम्पूर्ण द्रिश्य लाई अोगटेको छ , म बारीको डिलमा गोगने डाले घाँस छिनाल्दै छु, अचानक आकाश गर्जियो गड्यङ गूड्डुङ आवाज रहरै लाग्ने गरी , म हतार हतार रुख बाट ओर्लिए र दौढेर आगन छेउ पुगे , मेरी आमा शिकुवामा बसेर भन्दै थीइन आज सिंहदर्बार चोक को हिमाल लाई चट्यङ ले हान्यो क्यारे ... नभन्दै एकै छिनमा नागबेलीहरु उचालेर मुर्छुना अाइ पुगेउ घर हल्लियो तल्लो घर माथिल्लो घर, पल्लो घर गाँउ बजार शहर देशै हल्लियो, डाँडा माथि बाट एउटा आवाज आयो डाँडा तिर नजर लगाए सानो भाई ले फलाक्दै थियो १६ सालमा चर्किएको सारा घरहरु आज आको मुर्छुनाले टालियो है....पारी बाट एउटा आवाज आयो पारी तिर नजर लगाये खेत को आलिमा बसेर एउटा बहिनीले फलाक्दै थीइन ३६ साल मा खसेको बिचारका हुलहरु आज फर्कियो है.....एउटा कौतुहल मलाई, टालिएको घर फर्किएका बिचारका हुल हेर्ने इच्छा, म दुबै तिर दौढिने सुर कसे, अनी बाजेले भन्नु भयो पानी पर्छ ओढा लागेरजा, मैले जवाफ दिए आकाश उग्रियो, बाबाले भन्नु भो रात पर्छ कुपी लागेर जा, मैले जबाफ दिए अब जुन लाग्छ, आमाले भन्नु भो बाटोमा हिढदा ठेसलाग्छ ठेस लागेपछी दुख्छ अनी आँशु झर्छ आँशु पुछ्ने रुमाल गलेर जा, एकैछिन अढिए र सोचे.. भैगो त्यो पनि इन्कार गरे, म दौढिए गुन्द्रुङ गुन्द्रुङ गर्दै, अझै म फर्केको छुइन फर्कु पनि कसरी ? चर्किएको घर जोढिएको प्रसङ्ग झरेको बिचार का हुल हरु भेट्न डौढेको म साथ मा के लिएर फर्कनु मेरा अभिभाबक हरु पिढिमा बसेर मेरो प्रतिक्षा गरिरहेका छन, उहाँहरु सामु हतार हतार शास तान्दै सुनाउनु पर्ने द्रिश्य नै भेटिएको छैन, २० बर्ष बित्यो, खोज्दै जाँदा यो कथा भेटाए २०१७ सालमा जनतालाई दीएको प्रजातन्त्र पुन खोसेर अधिनायक बाद शासन सत्ताको सुरुवात भयो त्यस पछी आएर १२३६ सालको जन आन्दोलनले जनमत संग्रह ल्यायो,२०१७ सालको कुरो मैले देखिन भोगिन तर सुनेको छु अनी नेपालको राजनैतीक ईतिहास थोरै पढेको छु,२०३६ सालको कुरो मै ले देखे तर बुझिन कारण म नाबालक शिसु थिए,सुनेको र थोरै पढेको अनी नाबलक शिसुमा देखेको कुरालाई आधार मानेर म मुसाले तिकुराहरु लेख्नन थालेभने त्यो पक्कै अनर्थ हुनजान्छ ,कारण म, न कुनै राजनीतिक बिद्यार्थी नै हुँ, न त अग्रज स्रस्टा, तर एउटा नागरिकको हैशियतले आफ्ना मनमा लागेका कुराहरु लेख्नन मलाई स्वातन्त्र छ, यही स्वातन्त्रता लाई सदुपयोग गर्न खोज्दा आज याद आउँदैछ गोगने रुखको डाले घाँस, भाई र बहिनिले फलाक्दै गरेको आवाज,फाल्गुन महिना २०४६ सालको प्रजातन्त्र पुनर्बहाली,जुन बखत ममा चेतनाको कलिलो मुना पलाउदै थिएछ, अरुले प्रजातन्त्र आयो भन्दै हिड्थे,म भन्नेहरुको पछी लागेर हिड्थे, अरुले हक अधिकार पाइयो भन्थे,मैलेत अधिकार लागुनै गरे गोगनेको डाले घाँस काट्नै छाढि दिए,प्रजातन्त्र मेरो निम्ती रसगुला मिठाइ बन्यो, तर शिदान्त केहो थाहाथिएन त्यो बेला अनी अझै सम्म बुझ्न सकेको छैन,धेरै लामो तपस्या र संघर्स पछी पहिलो मध्यवती चुनाव आयो, सर्प झै गुफा पसेका नेताहरु सुकिलो आङ लीएर गाँऊ पसे वल्लो गाँऊ, पल्लो गाँऊ , टोल टोल बजार चुनावको प्रचार प्रसारमा भाषण गर्दै हिढे यो गर्छु र त्यो गर्छु एस्तो हुन्छ र त्यस्तो हुन्छ,आफ्नो बिपक्क्षी दल लाई तथानामा गाली गर्दै मिठा मिठा सपना बाँढ्दै गाँउमा हङ्गमा मच्चाएर नेताहरु शहर पसे, अर्को चुनाव नआउन्जेल सम्मलाई अब सोझा गाँउले जनतालाई अर्थात मजस्ता लाई राजनितिको मात लाग्यो एस्तरी लाग्योकी,त्यो तल्लो घरको मान्छे फलाना पर्टिको हाम्रो शिदान्त मिल्दैन अब बोल्चाल बन्द गर्नुपर्छ, पल्लो घरको मान्छे फलानो पार्टिको त्यसलाई ताल पारेर बशाल्नु पर्छ मैना दिन नउठ्नेगरी, यती मात्र नभएर एउटै परिवार भित्र काटा काट कुटा कुट, मर्दा पर्दा छाकै नबार्ने सर्त बन्धन सम्म गरे, चुनाब सकियो पारीणाम आयो, जित्ने पक्क्ष हार्ने पक्क्ष का घर छेउछाउ जिन्दाबाद र मुर्दाबाद का नारा लागाउदै चर्को स्वरमा उफ्रिए, हार्ने पक्क्षका मान्छे घर भित्र बाटै सेखिको औला ठढाउदै कहलिये अब नेताले नै बिपक्क्षी दललाई सत्त्रु ठाने पछी, सोझा जनता ले मित्त्रु ठान्ने त कुरै भएन..? यसरी पो आउदो रहेछ मैले देखेर आएको प्रजातन्त्र ...? क्रमस

गीत

2009-03-28T00:45:00.000-07:00

रोधी घरको गौथली ले
बर्खा काटी काँशी झर्यो
यो गाऊलेको मनको डाली
ख्याल ठट्टैमा भाँची लग्यो

गोधुलिको घाम जस्तै
धमिलो भो भेट घाट
चैत मास खडेरी झै
अमिलो भो मेला पात

सपनीमा साउती मारी
भन्छिन उनी छाढ दुख्नन
सयौ जङ्घार तर्नु छरे
उनको गाउँ सम्म पुग्न

गीत

2009-03-17T22:07:00.000-07:00

हिढदा हिढदै अल्मलिए पंधेरीमा आज
बाटो छुटेउ पानी पिउदा यही पर्‍यो साँझ

बाटो भेटे परेलीको आली आली मा
फुल देखे नागबेलिको डाली डाली मा
दृष्‍टि लाउन स्राप होइन भन्थे सबै माझ
बाटो छुटेउ पानी पिउदा यही पर्‍यो साँझ

झरनाको धुन मिठो पहराको साथले
लहराको फुल टिप्न खोजेकोछ हातले
फुल टिप्न पाप होइन भन्थे सबै माझ
बाटो छुटेउ पानी पिउदा यही पर्‍यो साँझ

सस्मरण हाइ धरान, बाइ धरान .......

2009-03-05T09:02:00.000-08:00

२०६४ साल श्रावण १३ गत्ते काठमाण्डौ को दिवा बस अती थकित शरीर लिएर ईटहरी दिनको ४३० बजे पुग्छ अनी म पनि अोर्लिन्छु,धेरै लामो समयपछी ईटहरी पुगेको रमाइलो लागि रहेछ, एक किसिमको आनन्द आइ रहेछ, साथमा सानो ब्याग एक सरो फेर फारे कपढा डायरी बुक कमल अरु केही छैन, जब गाड़ी बाट अोर्लेर अगाढी बड्न थाले अलिकती अचम्म अलिकती खुशी भएको भान हुन्छ मलाई,पुर्ब पश्चिम राजमार्गमा यातायातका साधनहरु आफ्नै गतिले आफ्नो गन्तब्य स्थल पुग्नको खातिर हरनको साथमा दौढी रहेकाछन,नौलो परिवर्तन...? जुनै सवारीसाधन मा हेरेपनी लेखिएको छ लिम्बुवान राज्य गिन्दाबाद, वरी परीका पर्खालहरु खालिछैनन, जता हेरेपनी लेखिएकोछ, जीन्दाबाद मुर्दाबादका नाराहरु, संबिधान सभाको निर्वाचन आउन लग भाग ५ महिना बाँकिछ, लाग्छ मलाई, देशमा आउन पर्ने तन्त्र हरु सबै आइ सक्यौ, जुनै तन्त्र आए पनी सर्पझै काँचुली फेर्ने राज नेताहरुको देश चलाऊने ढाँचा एकै हुन, जनताको आँखामा छारो हाल्ने मन्त्र तिनै हुन,जनताले जतितन्त्र हरुको ध्वानी निकाले पनि नेताका नाच्ने खुट्टाहरु तिनै हुन,अब तिनै काँचुली फेर्ने नेताहरु,तिनै देश चलाऊने खुट्टा हरु, हाम्रा आँखामा छारो हाल्ने सैलिहरुको पिछा लागेर आन्दोलन हरिताल बन्द जस्ता कुराहरुमा अल्झिएर देशलाई आहात बनाउने सैली लाई त्यागेर, तिनै नेताहरुलाई हाम्रा सपनाहरुको राहत मागे कसोहोला ? यतिकैमा एउटा खाली रिक्सा पूर्व तिर हानिन्दै थियो, हातको ईशाराले रोके रिक्सा अढियो आग्रह गरे दाई धरान माइक्रो बस इस्टायान्ड सम्म लगिदिनुहोस् , रिक्सा चालकले हुन्छ पनि भनेन हुँदैन पनि भनेन अन्दाजमा मानेको महसुस गरे र रिक्सा चढे,रिक्सा अगाढी बढेउ लगा भाग ५ मिनेट पछी माइक्रो बस इस्टब मा पुरायो, बसहरु लाम लागेकोछ लुछा चुढी गर्दै, यात्रुहरु ओर्लने चढने प्रकृया चलिराको छ, एकजना खलासिले मेरो झोलाको जुइनो समातेर तान्दैछ अर्कोले हात समातेर तान्दैछ, ताना तान चल्दा चल्दै मेरो झोला बसको झ्यालबाट भित्र हुइकाइ हालेउ, म त्यासमा जान वाध्य भये, ढोकाको छेउमा मात्र पुगेको थिए हतार हतार घचेटेर गन्द्रयाङ गुन्द्रुङ भित्रै ठेली पठायो मलाई, केहीकुरा भन्न मन लाग्यो, भाई यसरी तपाईंले घचेटेर कच्याक कुचुक भित्र नहाल्नु भएको भये, म अरु बसमा अट्नेथीन, धन्न तपाईंको बसमा परेछु, अनी धरान पुग्न सके जस्को लागि धन्यबात, मलाई हेरेर मुसुक्क हाँसेउ अनी बोलेउ दाई यस्तै छ ? बस हुइकिरहेछ केही बेर पछी धरान बस स्टप मा गाडी रोकियो, म बस बाट ओर्ले घढिहेरे साँझको सात बजेछ मान्छेको भिड सवारी साधनको चाँचा र चुचुले इस्थल रन्किरहेको छ ति भिड हरुलाई छिचोल्दै म होटल एमबाशिडर तिर लागे होटल पुगेर रुम बुक गरे रुममा झोला राखेर बाहिर निस्किये मलाई आतुर छ धरान हेर्ने तर धेरै टाढा गईन किन भने धेरै साँझ पेरिसकेकोछ, आजभन्दा ३ बर्ष अगाडि धुमेको धरान यो समयमा सुन सान हुन्थ्यो तर आज हजार मान्छेको धुइरो देख्दा अचम्म लागेउ, पहाडका सबै मान्छे धरान झरेछ इत्यदी कुरा आफै भित्र खिप्दै होटल फीरे, भोलिपल्ट पूर्व क्षितिज बाट उज्यालोको छिटाहरुले पुरै असारे पानी बोकेर ल्यायो, बिहानको ११ बजेतक कतै जान सकिएन, धुम धुम्ती कोठामा बसिरहे साथीहरु छन तर सबै संम्पर्क बिहिन धरान ब्लास्ट का सम्पादक सौरब श्रेश्ठ पत्रकार तथा लेखक प्रदिप मेयङ्बो को संपर्क नंबर होटल मा सोधिहेरे कतै हात लागेन, मलाई लाग्यो साथीहरु धरान मा छन वा छैनन, सारालाई राजनीति लागेको छ, सम्भवत कुन ठाउँमा कहाँ निर ककस्को बिचारहरु टिप्दै होला,जब पानीले १२ बजे तिर बिस्राम लियो, म बाहिरिए, भानुचोक पुगेर भानुभक्त को सालीकमा आँखा पुग्यो, आन्दोलनको छिटाले लागेछ क्यारे सालीकको दाहिने हात चर्किएको थियो, अर्को तिर हङ्कङ निवाशिहरुले अती आकर्सक धरान टावरको निर्माण गरेको रहेछ, त्यो टावरमा चढे अनी सुरुभयो धरानको अवलोकन, प्राकृतिक सौदर्यले भरी पूर्ण शहर सिर माथि भेढेटार जस्लाई कुनै जग्गेमा टाँगीएको तोरन जस्तै बाँदलुको धर्सो बिच बीच मा हल्का फाटेको कुहिरो जस्को मुनितिर नयाँ दुलहिझै अन्मिएर थपक बसेको छ धरान, यही नगरि भित्र हराउन थाले नितान्त एक्लो म, यसरी हराउदै हिढने क्रममा धुङ्गा खोज्दा देउता मिलेउ भनेझै पल्टने साथी पिताम्बर सुब्बा लाई भेटे, अनी शाहास आयो तर उहाँ बिशेष काम लिएर हीडनुभा रहेछ भोली भेट्ने बाचा गर्दै हामी छुटीयौ,म भानुचोक बाट पूर्व लागे हिडदै जाँदा घोडा जस्तो मोटर बाइक हुइकिएर मतिर आयो मलाई मिच्नेगरी, म साइड लागे बाइक रोकियो, त्यो बाइकको रोकाइ भित्र मैले मेरो घनिस्ट साथी अथवा पल्टने भाषामा सिनियर गुरुजी डम्बर राइ लाई पाउछु, केही छीनको आरामी खबर को आदन प्रदान पस्च्यात म पनि तेही बाइक मा चढेर सेउती बगर तिर मोढियौ तीन बर्ष अगाडी हेरेको सेउती बगर खासै परिवर्तन छैन, भन्दा अलिकती बाटो बिराएछ क्यारे केही फराकिलो भएजस्तो लाग्यो, सेउती खोला आफ्नै गतिमा बगिरहेछ हजार समयको परिवर्तन बोकेर सप्तकोसी छुनलाई, छेउ छेउ मा सुकुम्बासी बस्ती उस्तै छ,सानो झुपढिमा ठुलो संसार साँचेर आफ्नै तरिका मा रमाइ रहेका छन मान्छेहरु कबिता भएर, गीत भएर, तीन बर्ष अगाडि योठाउँमा आइ पुग्दा एउटा गीत को सिर्जना भएको थियो यसरी ....

म त हजुर सुकुम्बासी घर सेउती बगर
बगरको झुपढी नै मेरो सुन्दर संसार
अब मैले हुनु छैन धेरै भाग्य मानि
प्यारो लाग्छ खाली आफ्नै दाउरे जिन्दगानी ...
यसरी धरान घुम्दा घुम्दै ५ वटा घाम र जुन पश्चिम क्षितिज पुगेछ, धरान बस्ने रहर नपुग्दै म चढने बस ले हरन बजाउन सुरु गरेउ, मैले हरन रोक्नै पर्छ.............. मिठो अनुभुती चाहकिलो द्रिस्य बोकेर बस चढे अनी हात हरु हल्लिए ५ दिन अगाढी हाइ धरान ५ दिन पछाडि बाइ धरान .......... इती

गीतकार ईन्द्र कुमार सुहाङ सँग छोटो कुराकानी

2009-03-04T18:45:00.000-08:00

उत्तरमा कुम्भकर्ण हिमाल बिहानिको घाम को किरण संगै एक मुरी सुनको हाँसो बगाएर नागि नागी डाडाँ काँढा खोला नाला भञ्ज्याङ चौतारीहरु लाई स्पर्स गर्दै कावेली र हेंवा खोलामा आफ्नो चंचलता बगाउदा कबिता भएर बोल्छ पाँचथर ,गित भएर गुन्जिन्छ पाँचथर ,मिठो धुन भएर सुनिन्छ पाँचथर ,जुन धुनहरुले एउटा गतिसिल बिचारहरुलाई स्पर्स गर्दा यो जिल्ला बाट धेरै कलाकार साहित्यकारहरु को उदय भएको छ जस्मा एक हुन गीतकार ईन्द्र कुमार सुहाङ ३२ बर्ष अगाडि पाँचथर जिल्ला शुभाङ गा,बी,स, ओराङ्फुङ ८ मा जन्मनु भएका गीतकार सुहाङ हाल सिङ्गापुर पुलिसमा कार्यरत हुनुहुन्छ। सम्पुर्ण आफ्नो समय आफ्नै पेसालाई समर्पण गरेता पनि निउन उपलब्ध समय लाई पराधिन बासका अनुभुतिहरु लाई स्रीजनाको कसीमा राखेर शब्द हरुको दर्पण हेर्दै यो रंगिन भुगोलमा इच्छाका रेसाहरु कोर्नु हुन्छ गीतमा यसरी " तिमीलाई देखे मन मा होसै हुँदैन " मलाई लाग्छ फुल फुल्छ भने फुलमा आँखा डुल्नु अपराध होइन,यदी डुल्न अपराध हुन्छ भने,फुल्न पनि अपराधै हुनुपर्ने। यि कुराहरु उहाँका भावनाले निस्पक्क्ष प्रस्तुत गरेकोछ। जस्को उधारण २०६१ सालमा "पिरतिको नसा " नामक लोक आधुनिक गिती एल्बम स्रोता माझ पुराइ सक्नुभएको छ। उहाँ पिरतिको गीत मात्र होइन जिन्दगीका उतार चाढाप हरुलाई सरल अनी मिठो शब्दमा उनेर धेरै गीतहरु रेकड गराइ नेपाली स्रोता माझ परीचित भाई सक्नुभएकोछ। उनै गीतकार सुहाङ सँग फुर्सदमा गरेको कुराकानी प्रस्तुत गरेको छु ।
प्रश्न - तपाईं सिङ्गापुर पुलिसमा कार्यरत ब्याक्ती गीत लेख्न थालनुभयो नि ? बन्दुक समाउने हात बम पडकाउने मस्तिस्क बाट पनि साहित्य स्रिजना हुन्छ र ?
सुहाङ - सिङगापुर पुलिसमा कार्यरत भएपनी उत्सुक्ताका साथ कलम समाउन पछी नपर्नेहुँदा केही गीत कोर्न लागेको हुँ। अनी बन्दुक समाउने हात र बम पड्काउने मस्तिस्क बाट साहित्य स्रिजना हुँदैन भन्न सकिन्दैन। जहाँ बन्दुक र बम को कुरोछ त्यो त मेरो पेसाहो। साहित्य भनेको यस्तो चिजहो, न मेटेर मेटिन्छ,नत बिर्सेंर बिर्सिन्छ,यो मा नबिय जिबनको आधारित बिषय पनि हो। त्यसैले मलाई लाग्छ साहित्य स्रीजना पेसाले रोक्दैन कि।
प्रश्न - गीत भनेको के हो ?
सुहाङ - गीत भनेको यस्तो होकी एउटा कल्पनामा डुबेर लेखिएको वाक्य लाई लय मिलाएर गाइने गाना लाई गीत भनिन्छ।
प्रश्न - जिन्दगी भनेको के हो ?
सुहाङ -जिन्दगी भनेको कहिले उकाली,ओराली अनी दु;ख, सु;ख जेल्दै निर्भा गर्नु वा जिबन बिताउनु लाई जिन्दगी भनिन्छ।
प्रश्न - कस्तो गीत लेख्नन रुचाउनु हुन्छ ?
सुहाङ - मलाई मानब जिबन का दु;ख, सु;ख सन्जोग ,बियोगका कुराहरु समेटेर स्रोताहरुको मन छुने गीत लेख्नन रुचाउछु ?
प्रश्न - अहिले सम्म कतिजती गीत लेखिसक्नु भयो ?
सुहाङ - २२ वटा गीत लेखि सकेको छु।
प्रश्न - तपाईं को पहिलो गीत कुनहो ? कती साल मा रेकड गराउनु भयो ?
सुहाङ - मेरो पहिलो गीत भन्नु पर्दा " सपनिमा आँफैलाई " यो गीत २०६२ साल मा रेकड गराएको थिए। प्रश्न - पहिलो गीत रेडियोमा बज्दा कस्तो अनुभब गर्नुभयो ?
सुहाङ - मेरो पहिलो गीत रेडियोमा बज्दा,जागरण आफुमा थपिएको अनुभब गर्न पाएँ,साथै आफ्नो गीत स्रोता सामु पुर्याउन पाँउदा अती खुशी भएको थिए।
प्रश्न - तपाईंका गीत हरु राम्म्रा छन, कुन मोडमा लेख्नु हुन्छ ?
सुहाङ - मेरा गीत हरु राम्म्रो छ भनिदिनु भएको मा तपाईंलाई धन्यवाद। मैले गीतहरु लेख्दा एकान्त अनी शान्त बातावरण अनी कल्पनाको गहिराइमा डुबेर लेख्नने गर्छु ।
प्रश्न - को बाट गीत लेखने प्रेणा पाउनु भयो ?
सुहाङ - खास मलाई सानै उमेर देखी गीत संगित अती मन पर्ने हुँदा, तिकुरा बाट टाढा रहन सकिन लेख्नन सुरु गरे,यो क्षेत्रमा केही योगदान पुर्याउने मेरो मिसेस पनि छीन।
प्रश्न - स्रीजना र सर्जक कुन महत्वपूर्ण ठान्नु हुन्छ ?
सुहाङ - स्रीजना र सर्जक , आपसमा पारीपुरक छन सर्जक छैन भने सिर्जना कस्ले गर्ने, सिर्जना छैन भने सर्जक को बन्ने
प्रश्न - गीत संगितमा लागेर के पाउनु भयो अनी के गुमाएझै लाग्छ ?
सुहाङ - गीत संगितमा लागेर मैले नौलो अनुभब हरु पाँए , केही कुराहरु गुमाये जस्तो पनि लाग्छ, तर केही पाउनलाई केहीत गुमाउनै पर्छ भन्छन, कुनै बेला केही गुमेउ होला।
प्रश्न - संगित लाई कसरी पारीभासित गर्नु हुन्छ? नेपालको मौलिक संगित बारे भन्नु पर्दा ?
सुहाङ - संगित भनेको यस्तो महत्वपूर्ण मार्गहो, जो कोहि पनी संगित बिना कुनै पनि मनोरन्जन लिन सक्दैनन, संगित बिनाको गिन्दगिनै खल्लो हुन्छ,जस्तै दु;ख मा परेको मान्छे पनि संगित सुन्न पाउदा केही क्षण दु;ख भुलि दिन्छ, अनी नेपालको मौलिक संगित बारे भन्नुपर्दा जस्तै पहिला पहिला कुनै वाध्य बादनहरु नहुँदा,बिनायो बाँसुरी को प्रयोग गरी गीतहरु गाइन्थे लोक गीत हरु यिनैहुन।
प्रश्न -नेपालमा पप संगितको चर्चा परिचर्चा हुन्छ तर आधुनिक गीतको चर्चा हुन छाडेकोछ खास कारण के हो ?
सुहाङ - मुख्य म के महसुस गर्छु भने , नेपालमा पप गीत संगितको चर्चा हुनको कारण नयाँ जेनेरेसन को माग हो तेसैले रमाइलो खालको गीत मात्र मन पराउछन,मार्मिक खालको गितहरु सुन्न अल्छि मान्छन,तेसैले आधुनिक गीत संगितको चर्चाहुन छाडेको हो।
प्रश्न - पुराना गीत हरुलाई रिमिक्स गरेर पप गायक हरुले अग्रज स्रस्टाहरुको गीत गाइरहेका छन के यो अपराध त भाईरहेको त छैन ?
सुहाङ - पुराना गीत हरुलाई रिमिक्स गरेर पप गायक हरुले अग्रज स्रस्टाहरुको गीत गाइरहेका छन तर स्विक्रिती लिएर मात्रै गाएकाछन तेसैले मलाई लाग्छ अपराध भएको छैन।
प्रश्न - अन्त्यमा तपाईंका स्रोता अनी तपाईंका शुभचिन्तक हरुलाई के भन्न चाहनु हुन्छ ?
सुहाङ - अनत्यमा स्रोताहरु लाई के भन्न चाहान्छु भने म एउटा गीतकार को नाताले मेरा गीत हरु सुनिदिनु भएकोमा धेरै धेरै धन्यवाद दिन चाहान्छु,साथै मेरा केही कुराहरु समाबेश गर्ने मौका दिनुभएकोमा सफलताको कामनाका साथ hamrosrijana.com लाई मुरी मुरी धन्यबाद दिन चाहान्छु । समाप्त
प्रस्तुती - जीवन मुकारुङ

एलबम परदेशी बाट

2009-02-06T22:33:00.000-08:00

गीत

प्रवाशिको मन रमायो फर्की जाने बाटो खुल्दा
बहार आएजस्तो लागेउ सारा दु:ख भुल्दा

गाँउ बेशी मौन थिए पर्देशीले बिर्शी दिदा
घरभरी खुशी छायो हत्केलाले दैलो छुदा
ऋतु नौलो फेरिएछ गाउँ घर आई पुग्दा
बहार आए जस्तो लाग्यो सारा दु:ख भुल्दा

छोडे जस्तो लाग्छ मुटु कतै टाढा हुँदा
आफ्नै बाश नौलो लाग्यो खुशीलेनै रुदा
अंधेरिमा जुन छयो संघार नागी भित्र पस्दा
बहार आए जस्तो लाग्यो सारा दु:ख भुल्दा

गीत

भिरपाखा भरी फुलेउ गुराँशको घारी
मैले जती सम्झे पनि गयो माया मारी

आगन छोडिजानेलाई फुल टिपी दिएको
देख्दैन त्यो बैगुनिले मैले सम्झी रोएको

आशा गरी पर्खिनेले सधैं पर्खिबसेको
कसैलेत भनिदेउ दिलको फुल खसेको

गीत

परदेशी सम्झी नरुनु आमा
कुनै दिन आउनेछु
चीलिको हातले उनेको माला
हाँसेर लाउने छु

भाग्यले आज पुरायो कहाँ
शाह्रै छु उदास
साथीर संगी रामाउदै होला
महुन्छु बिदेश

सागर तरी फर्केर आउँत
कैदिछ जिबन
सबैको आयो दसैंर तिहार
आफुलाई साउन

गीत

खुशी हरु सँगालेर जिउछु भन्थेँ सधैं भरी
तेसै तेसै बग्यो जिबन सुनकोशि को पानी सरी

चोट कती शाहे यहाँ खालिछैन छाती
ब्यथा कस्लाई सुनाउँम कोहिछैन साथी
घाम छैन न्यानो छैन अोइरिदिन्छ बर्षा झरी
तेसै तेसै बग्यो जिबन सुनकोशि को पानी सरी

कालो बाँदल फाट्छ भनी कतिगरे आश
जहाँ जान्छु म दु:खी लाई दु:खै हुन्छ बाश
संसारमा घुमिहिड्छु आँशुबोकी आँखा भरी
तेसै तेसै बग्यो जिबन सुनकोशि को पानी सरी

गीत

कहाँ राखुँ तिमीलाई कहाँ सजाउँ
कसो गरी तिमीलाई आफ्नो बनाउँ

जुन बनाइ राखुत बाँदलले छेक्छ
फुल बनाइ राखुँकित दुनियाँले देख्छ
लाग्छ आफ्नै छाती भित्र भित्रै लुकाउँ
कसो गरी तिमीलाई आफ्नो बनाउँ

चाहनाले बाँधुकी सपनाले छेकु
कल्पनामा तिम्रो मात्रै मुहार मैले देखु
सबै बाट लुकाएर मुटुमा बसाउँ
कसो गरी तिमीलाई आफ्नो बनाउँ

युद्द कालमा छट्पटिएका मेरी नानाहरु

2009-02-04T07:45:00.000-08:00

धेरै पछी हुलाकी दाई आगनिको बाटो आयौ
शहरहरु जल्दै छनरे कस्तो खबर बोकिल्यायौ

आकाशको जुन तारा उदाउन छाडेउ जब
धरतिमा बुद्ध स्वयम्भु निदाउन छाडेउ अब
अनिस्टनै हुने भयो गाउँ बस्ती शहर भरी
बिपतीमा बाँचेकोछु किनाराको बगर सरी

छाउँछु भन्थ्यो घरको छानो बाँड्छु भन्थ्यो गुनिउ चोली
बारुद संगै जल्नेहोकी मिठो सप्ना बाँड्ने बोली
धेरै पछी आको चिट्ठी लिन मलाई डर लाग्यो
डराएनी माफि छैन खोली हेर्न करै लाग्यो

रेडियो नेपाल बाट

2009-02-04T07:23:00.000-08:00

कुन्नी को को आउन थाल्यो जुनको तरेलिमा
झुक्याएर टारी दिउकी राखु परेलिमा

शहरको मान्छे होला आयो पर्देशी भाई
गाउँ बेशिको फुल टेकी जाने भमरा झै
के साइनोले बल्छी खेलु यस्तो जवानीमा
झुक्याएर टारी दिउकी राखु परेलिमा

फुल टिपी लान्छु भन्छ मेरो आगनिको
उस्को बचन साँझ बिहान मेरो सिरानीभो
कस्लाई सोधुँ सित्तल छकी उस्को चौतारिमा
झुक्याएर टारी दिउकी राखु परेलिमा

रेडियो नेपाल बाट

2009-02-04T07:15:00.000-08:00

सम्झनाले मुटु पोल्छ
गोधुलिको घाम टर्दा
पखेरोमै अोइलिन्छु कि
निस्ठुरिले छोडि जांदा

दोबाटोनै मेरो आगन
बटुवाले पानी माग्यो
गाग्रो पनि रित्तो थियो
छपनिले साईनो गाँस्यो

प्यास लागि पानी माग्दा
दया जाग्यो छाती भित्र
किन खोले मनको कुरा
बेशी झरी जाने सित

एलबम तिम्रो सम्झना बाट

2009-01-31T21:05:00.000-08:00

गीत

कहाँ राखुँ तिमीलाई कहाँ सजाउँ
कसो गरी तिमीलाई आफ्नो बनाउँ

जुन बनाइ राखुत बाँदलले छेक्छ
फुल बनाइ राखुँकित दुनियाँले देख्छ
लाग्छ आफ्नै छाती भित्र भित्रै लुकाउँ
कसो गरी तिमीलाई आफ्नो बनाउँ

चाहनाले बाँधुकी सपनाले छेकु
कल्पनामा तिम्रो मात्रै मुहार मैले देखु
सबै बाट लुकाएर मुटुमा बसाउँ
कसो गरी तिमीलाई आफ्नो बनाउँ

चलचित्र खोलावारी खोलापारी बाट

2009-01-31T20:44:00.000-08:00

गीत

खोलावारी खोलापारी माया पर्‍यो माझु धारमा
नाउँ चढी जाउ भन्छु अल्झी रहन्छु किनारमा

टोलाई रहे जुन तारा दिन रात फेरेपनी
सधैं रुनु पर्‍यो मैले जुनै रङ्ग भरेपनी
जती हाँस्न खोजेपनी सावन लागेउ नजरमा
नाउँ चढी जाउ भन्छु अल्झी रहन्छु किनारमा

माझी भई बल्छी खेलु तानी ल्याउदा चुडीजाला
जाल हानु खुशी कतै पंक्षिभई उढी जाला
जंघार तरी जाउँ भने पुर्याउलाकी बगरमा
नाउँ चढी जाउ भन्छु अल्झी रहन्छु किनारमा

एलबम रश बाट

2009-01-31T10:59:00.000-08:00

गीत

पयु फुल्दा जोरी पारी जान्छन माइती घर
परदेशीभो मनको राजा कस्ले दिने बर

चाँप फुलेउ गुराँस फुलेउ रित्तै मेरो केश
भुई कुहिरो फैलिएर ढाक्यो माईती देश
रोई बसु दुनियाले कुरा काट्ने डर
परदेशीभो मनको राजा कस्ले दिने बर

कौवा चरी बोल्न थालेउ त्रिस्णा मेटिन्छकी
सपनित निको छैन मुटु रेटिन्छकी
कस्तो खबर ल्याउने होला हुलाकिले अब
परदेशीभो मनको राजा कस्ले दिने बर

एलबम विश्वाशको बन्धन

2009-01-31T10:41:00.000-08:00

गीत

घाम प्यारो लाग्दा लाग्दै, दिन ढली दियो,
पुग्नु थीयो मायां को गाउँ , साँझै परी गयो,

धेरै थीयो मनको कुरा, भन्न नपाइ मरिन्छकी,
साँझ परी आँसु बग्दा, सागर पो भरीन्छकी,
चाहानाको डोरी मनमा, गाँठो पर्ने भयो,
पुग्नु थीयो मायां को गाउँ,साँझै परी गयो,

ह्रीदै भित्र फुल्ने फुल, फुल्ने होकी पहरामा,
मुटु भरी मायां साँच्दा ,पोखीन्छ की छहरामा,
किन होला घाम डुब्दा, मन धेरै रोयो,
पुग्नु थीयो मायां को गाउँ,साँझै परी गायो......

एलबम खुशी हुँदा बाट

2009-01-31T10:16:00.000-08:00

गीत

भेट हाम्रो नहुने भयो कि
उडी गयो आफ्नो त मन चरी
घुम्ती बाटोमा
नलाउनु रै छ माया पहिलो भेटैमा

घाम हेर्छु एक्लो छ आकाशमा
जुन देखुँ बर पिपल साथैमा
खोजी हिडछु पाइन्न केही गरी
उडी गयो आफ्नो त मन चरी
घुम्ती बाटोमा
नलाउनु रै छ माया पहिलो भेटैमा

डुली जाउँ उजाड छ बन पाखा
भुलु भन्छु बिझाउँछ झन आँखा
कुन साइतमा भेट भयो तेसरी
उडिगयो आफ्नोत मन चरी
घुम्ती बाटोमा
नलाउनु रै छ माया पहिलो भेटैमा

गीत

म त हजुर सुकुम्बाशी घर सेउती बगर
बगरको झुपडि नै मेरो मेरो सुन्दर संसार

अब मैले हुनु छैन धेरै भाग्यमानी
प्यारोलाग्छ खाली आफ्नै दाउरे गिन्दगानी
महलको सपना देख्नने छैन मलाई रहर
बगरको झुपडि नै मेरो मेरो सुन्दर संसार

नत लाग्छ मलाई अब मोह पिरतिको
नत ठान्छु आफुलाई निरस गिन्दगीभो
चाहिदैंन हिरा मोती देख्नु छैन शहर
बगरको झुपडि नै मेरो सुन्दर संसार

गीत

जादैछु संगी कसमै बोल्दा बैरिको गढिमा
फर्कन सके दुई हात दिउँला मिलनको घडीमा

तस्बिर तिम्रो दुई आँखा भरी खिचेर लादैछु
पुर्खाको रगत खोसियो भन्छ म लिन जादैछु
दिनरात सम्झी नरुनु सधैं मायालु बोलिमा
फर्कन सके दुई हात दिउँला मिलनको घडीमा

पर्खेर बस्नु सासभरी सम्म सन्देश आउने छ
लागेमा गोली सम्झिनु साथी स्वर्गको देशमा छ
पखाली दिनु भरेको सिउँदो सावने झरिमा
फर्कन सके दुई हात दिउँला मिलनको घडीमा

एंलबम भाग्य बाट

2009-01-31T09:32:00.000-08:00

गीत

गङ्गासरी तिमी बग्नु जुनी जुनी सम्म
तिर्खा बनी म आउँला बिहानिको घाममा

हिमालजस्तै हाँसिदिनु रातको निदरिमा
खोला जस्तै बगी आउनु हातको सिरानीमा
चखेवा भई खेली रहुँ सपनिको गाँउमा
सार्दै गरौ मनको कुरा पिरतिको नाउँमा

चोखो माया खप्छ भन्छन शिला पत्थरसरी
नजानेमा बिलिन्छ रे राखौ जतन गरी
हुरी चल्दा पहाड हुनु घामा लागे छाँया
लुकाइ राखौ कालेजिमा अजम्बरी माया

गीत

भो भो आमा जान्न परदेश बाँच्न गाह्रो हुन्छ
बाह्रैमास दु:ख जती सिरानीमा फुल्छ

दया -धर्म मान्छेसित सबै रित्तिएछ
निर्धोलाई शान्ती बाड्ने बुद्ध सिद्दिएछ
जस्को हातमा छामे पनि स्वार्थी छुरा खेल्छ
अच्चानो भाई नसहुँ त बगाइ लाने भेल छ

अब खुशी खोज्छु आमा पाखा पखेरोमा
माना मुठी सुख खेप्छु गाउँकै गोरेटोमा
सजाई दिन्छु सुखदु:ख संगिनिको केशमा
अब मत जादै जान्न पराइको देशमा

एलबम साइली मोरी बाट

2009-01-31T08:28:00.001-08:00

केटा---मयुर जस्तै राम्री छेउ बुट्टे चोलिमा,
मोहनी पो छ कि लौउ, तिम्रो बोलीमा,
सराङ ढुङ्गे गाउँ…..?
हुन्छ भने सोल्टिनी, आजई भागी जाउँ…?
केटी---डाँफे सरी सुहाको , ढाका , टोपिमा ,
संका लाग्यो सोल्टीको, झिल्के बोलिमा,
बिरानो त्यो ठाउँ…?
डर लागेउ सोल्टि ज्यु ,सराङ ढुङ्गे गाउँ ..?
केटा---रबी बजार धाउन लाई, थकाई लागेन ,
झझल्कोमा त्यो रुप, कैले भागेन ,
किन डर लागेउ….?
यो आँखाँले सोल्टिनी ,लान करगरेउ ..?
केटी---धेरै आए फुल दिने , टारी पठाए ,
अर्कै तिर त्यो नजर , सारीपठाए,
दुख्ला भावना…?
अर्कै फुलमा सोल्टी ज्यु , छकी चाहना,
केटा---माइखोलाको किनारमा थापी फड्केपुल
तारी ल्याए दिन लाई , माया मनको फुल,
हातमा नसारे..?
पापै लाग्ला सोल्टिनी ,सिर्मा नलाए,
केटी---मुन्धुम मिले त्योपुल तरी जाँउलानी,
मन कै फुल हो भने , शिरमा लाउँलानी,
माया मोह लाई ..?
साँची राखौ सोल्टी ज्यु , जुनी भरी लाई
केटा---मयुर जस्तै राम्री छेउ , बुट्टे चोलिमा ,
मोहनीपो छ कि लौउ , तिम्रो बोलिमा ,
सराङढुङे गाउँ….?
मन मिलेउ सोल्टिनी , अब भागीजाउ…?
केटी---डाँफे सारी सुहाको , ढाका टोपिमा ,
संका लाग्यो सोल्टिको झिल्के बोलिमा ,
जान्न भागेर ..?
मनै परे सोल्टी ज्यु , लैजाउ मागेर ।।।।।।समाप्त

सिङ्गापुरमा गणेश रसिक को अन्तराल अनी म ?

2009-01-31T05:02:00.000-08:00

समय कति चाडो बित्दो रहेछ,यो पराधिन् बास हरु काटेको पनि एक दसक देखि उकालो लागेउ,यो आवधि भित्र के के भोगीएन होला जस्लाइ सस्मरणमा उतार्दा एउटा बलीयो किताब को नीर्माण हुन्छ जस्तो लाग्छ, तय नगरे को पनि होइन तर साइत भने जुरे को छैन,बीगत लाइ छोडेर आज बर्तमान लाइ अगाडी सार्न मन लागेउ यो बर्ष को नयाँ साल को आगमन् सङगै पुराना बर्ष हरु भन्दा धेरै आकास रोयो समचार सुनिन्दैछ सिङगापुर् को इतीहासमा दोस्रो घनाघोर बर्षा भैरहेछ, उहिले उहिले १९६५ साल मा यस्तो पानि परेको थियोरे अनि यो बर्श एक हप्ता, दुइ हप्ता, तिन हप्ता, बित्नन लागेउ आकसले साराङ्गी रेट्न छोडेन,नीकै खैला, बैला, मच्चीरहेकोछ टि भि मा समाचार हेर्दा गुडिरहेका गाडि हरु रोडमा आहाल खेली रहेका भैसी झै देखिन्दैछ कतै माछा का पोखरिहरु झरी थाम्न नसकेर आफ्नो सीमित सीमाना नागेर आकासे पानि सङ्गै मीसीएर हतार् हतार् समुन्द्र छुन कुल् कुल् दौडी रहेछ, रैथाने माछाहरु आफ्नो बथान छुटेर पखेटा भाचीयेको चरीझै वल्लोछेउ पल्लोछेउ गर्दै बाटो खोजीरहेछ केटा केटिहरुले चौउरको फट्टायाङ्ग्रा खेदे झै जाल हारी ले सानो जाल सङ्गै बथान छुटेका माछा हरुलाइ बाल्टिमा बटुली रहेकोछ, नीयती-आखीर पोखरीको माछा-न-परेउ,खुल्ला समुन्द्रमा किन खेल्न चाहन्थ्योर म जस्तै....? मलाई न यो घना घोर् झरीले रोक्न सक्छ - नत मलाइ मध्यरातको राँके भुतले तर्साउन सक्छ -नत बम् र गोलीको आवाज ले पछि सार्नसक्छ्..... म गतीसिलछु मेरो कर्तब्यमा.....पानी परीरहेछ , म मन को रोगी के के हो के के कता हो कता शोचीरहे छु... अचानक फोन को घन्टी बजेउ फोन उठाए गोरख बान्तवाले फोन गर्नुभा रैछ, उहाले भन्नुभो जीवन तिमीलाइ थाहा भो ? मैले भने केकुरा गणेश रसीक ज्यु जनवरी 13 ,14 -2007 मा अन्तराल लीएर सिङ्गापुर आउदै हुनु हुन्छ, म झसङ्ग भये ,अतीत को याद आयो १४,१५, बर्श को उमेरमा उहाले लेखनुभा गीत (तिमीले सम्झेनी लाखैछ तिमीले बीर्सेनी लाखैछ) मेलो पात बजार हाट खेप्दा लाख चोटी गाउदै हिढेको गीतका रचनाकारलाइ स्वदेसमानभै परदेशमा भेटन पाउन मेरो लागी मात्र नभै सम्पुण प्रवासी नेपाली का लागी गौरबमय हुने छ, जसरी हम्रो देसको सगरमाथा खोलानाला छहरा र झरना अचल अनि अटल हाम्रा सम्पति हरु हुन्, उसै गरी नेपालीसाहीत्य गीत् सङ्गीतमा गणेश रसीक ज्युहरुको नाम हारा हारी मा भेटिन्छन उहा हरु जस्ता स्रस्टाहरुले नेपाली साहीत्य गीत सङ्गीत्लाइ नउचालेकाभये आज नेपली गीत सङ्गीत र सहित्य को आकास यति फराकिलो हुनेथीएन, उहाँ हरु जस्ता स्रस्टाहरु नजन्मीएका भए अहीले हामीहरु चोलीका पिच्छे क्या हे जस्ता हिन्दी गीतहरु लाइ आफ्नो ठानी त्यो चोलीका पिच्छे के छ हेर्न धाइफल् हानथीउ होल, तर उहाँ हरुको योगदानले आज हामी नेपाल को साहित्यकार् भन्नमा छुट् गीतकार भन्नमा छुट सङ्गीतकार् भन्नमा छुट गयक भन्नमा छुट पायेका छौ, म फेरी रसीक ज्यु कै कुरा गर्न मन लागेउ अन्यथा नसोचीदिनुहोला कीन की म उहाँ को भावनामा असल अभीनय गर्न सक्ने कलाकार हुँ , उहाँका जती प्रकासीत कृतीहरु छन् मैले पढन छुटाएको छैन उहाँका पुस्तक पढ्ने क्रममा कती चोटी हाँसेकोछु पर्दाको नायक झै,पढ्दा पढ्दै आँखाहरु रसाएर अक्षरहरु तिर्मिर तिर्मिर देख्दा यी आँखालाइ झ्याल बाट बाहीरको दृस्य देखाइ फकाएको छु पर्दाको नायीका झै यसै को परिणाम यहाँँनिर यो बन्दुक समाउने नीर्दयी हातलाइ कलम समाउन सिकाइरहेको छ यसरी उहाँको भावनले मलाइ कलम चलाउन सीकाउने स्रस्टा एक्लै नभई उहाँको गायन अन्तराल सँग भेट्न पाउदा हराएको बस्तु फेलापरे सरी उहाँको गीत सुन्न र भेट्न यो मन हौसीन्दै हतारीयो , हतारीएको मन् लाइ १३ तारीक सम्म पर्खाइ टीकट खोज्ने काम सुरु गरे ,यस्ता सामाजीक काम मा सारै चनाखो ब्याक्ती मनी राई लाई बाटोमा भेटे (उहा नेपाल स्क्राबल एसोसीएस् न को महाप्रबन्धक हुनु हुन्छ)पल्टने बोली चाली साटा साट भयो उहाँ बाटै टीकट हात पर्‍यो अनि थाहा भयो आयोजक रहेछन् सुनील शर्मा र अजम्बर बस्नेत उहाँहरुको सगरमाथा जस्तो सोँच प्रती मन मनै कृतज्ञ ब्याक्त गरे,नेपल बाट कलाकारहरु आइ पुगे गणेश रसीक, सत्यकला राइ,अस्शीम सेर्चन् देबेन्द्र भट्रराइ, कुमार आले, जीवन् राइ, जनवरी १३ तारीक साझ ६ बजे फुच्चो बील्डीङ्को हलका पर्दाहरु खोलीये हलभित्र दर्सक हरुको खचा खच अनि कोलाहल पुर्ण बाताबरण म एक छेउमा बसीरहेको छु स्टेजको दाहीने छेउ बाट हातमा माइक्रो फोन लीयेर कृस्ण प्रशाद पौढेल नीस्किनुभो (उहा जी सी स्कुलको प्रधान अध्यापक हुनुहुन्छ )कोलाहल यथावत कायमै छ तर उहाँको चट्नी जस्तो माधुर्य उदधोसणले कोलाहल को आवाजहरु छीन मै सान्त तलाउ बन्दै गयो फेरी रसीक ज्यु को आगमन मा दर्सकका हातहरु जोढीएका आवाजले हल रन्कीयेको थीयो,रसीक ज्युले बोल्नुभो परदेशमा बम् पढकियो भने नेपाल मा हामी दुख्छौ नेपालमा बम पढकीयो भने तपाइहरु दुख्नुहुन्छ यो गहन बोली सङ्गै कार्यक्रमको पहीलो प्रस्तुती ...लडी नहार्ने नेपाली छाती कर्दैले चीरे छ...हजुर,नेपालको कालखण्डमा नालापानी तरेका बीर सहीदहरुको सप्ना मेची र महाकाली मा कैद गरी राखने साशक हरुलाइ खबरदारीका अजिब औला ठढाइ रहेको देख् न सकिन्थ्यो यस्ता सम्बेदनसील् शब्द अनि स्वर ले दर्शक लाइ मर्माहीत बनाएको थीयो,भने .....घरछोडी परदेस लाग्दा ..गीतले दशर्क लाइ बास्तबीक जीबनमा भोगीएका धटनाहरु ,परदेश लाग्दा खट्कीएको गाँउंको पीढा. रोइ रहेको चेलीको आँखाहरुको झल्को,परदेशमा दशै तिहार अमिलो भएर आएको क्षणहरु दर्सकको मनमा खेलीरहेको थीयो जुन कुरा अनुहार ले बताइरहेको थीयो,रातो भाले क्वयाक क्वयाक ,छ सलाम कसरी बोलम, जस्ता गीत ले दर्शक लाइ घर आगन मै पुरायेको थीयो रनै होला बालापन को यद आयो भन्दै एक् एक् फिट उफ्री उफ्री नाचेका होलान् र अन्त्य मा रसीक ज्यु ले भन्नु भो काठमाडुमा बाहुन भेटे नेवार भेटे राइ भेटे लीम्बु भेटे तर आज यहा आएर सम्पुर्ण नेपाली भेटे ताली ले हल गुन्जीयो उदघोसक ले मध्यनतरको सङ्केत दीनुभो , हल भित्रका मधुरो बत्ती हरु चहकीलो बन्दै गयो सुन् मा सुगन्ध थपे झै फोटो ट्कबि कुमार आले ज्यु को २०० भन्दा बढी फोटो प्रदर्सनीले दर्शक लाइ उतीकै मनोरन्ज दीइ रहेको थीयो, मध्यान्तर पस्च्यात एनी श्रेश्ट को उदघोसणले सत्यकला राइको आगम सङ्गै इन्टर नेटै मा, आइडी काढैले जस्ता गीतले दर्सक् को मन जीतेको थीयो, कार्यक्रम्को अन्त्यमा मलेसीया बाट लस्करा ग्रुपले दर्सक लाइनचाउदै रातको १० बजे सम्पुर्ण कार्यक्रम् को अन्त्य सङ्गै फुच्चो बील्डिङ्को बत्तीहरु नीभीए ……….. लोकतन्त्र नेपाल मासिक ...

नयाँ बर्ष २०६५ लाई सम्बोधन

2009-01-31T01:54:00.000-08:00

नयाँ बर्षा तिमी

एक थोपा पानी भएर आउने कि

एक थोपा आँशु ?

हजार थोपा पसिना भएर आउने कि

हजार फाल्सा खुन ?

गाउँका अलिना मनहरुमा नुन भएर आउने कि

शहरको स्वार्थलाई सजाउन

सिँहदरबारभित्र फुल्ने फुल ?

सपनाको जुना भएर आउने की शोकधुन ?
तिम्रो खातिर -

पहाडमा लेकाली चराहरु प्रतिक्षारत छन

तराइमा सिसौ र सालहरु प्रतिक्षारत छन

शहरमा पजेरो प्रतिक्षारत छन
तिम्रो स्वागतार्थ

तयार छन सुनाखरी , लालिगुराँस

तयार छन डाँफे र मुनाल

तयार छन बट्टाइ र मलेवाहरु

तयार छन रङ्गीन शहर

तिमी आउँदा अब रोल्पा

ढल्ने छैन बन्दुकले

तुषारोले घाऊ धुने छैन सोलु

मानवता जल्ने छैन टाँडीमा

बिचारको हत्या हुने छैन गौरमा

तिमी छिर्ने गल्छेडाहरुमा

स्वार्थका कसिङ्गारहरु हुने छैनन अब

जिन्दावाद र मुर्दावादका पम्पलेटहरु

क्यालेन्डर हुने छैन अब

हुनेछ -

संबिधानसभा सकिएको खबर

देख् ने छौ -

लाखौंलाख खुशीका इन्द्रेणी लहरहरु

बतास भएर शाहीदहरु बोल्नेछन -गणतन्त्र

हाम्रा ह्रीदयहरुमा राप थपिएको हुनेछ - शान्तिको

हाम्रा मांसपेशिहरुमा ताप थपिएको हुनेछ -बिकासको

बतासले -

सेता मलेवाहरु उडाउनेछ

तराइतिर

पहाडतिर

शहरमा

अहिले,

तिम्रो स्वागतार्थ,

पहाडमा लेकाली चराहरुपखेटा फटफटाइरहेछ

शहरमा पजेरो पखेटा फटफटाइरहेछ

नयाँ बर्षा तिमी

एक थोपा पानी भएर आउने कि

हजार थोपा आँसु ?

एक थोपा पसिना भएर आउने कि

हजार फाल्सा खुन ?

सपनाको जुन भएर आउने कि

शोक धुन .............शारदा मासिक

फर्केर आफ्नै आगन पुग्दा यात्रा सस्मरण

2009-01-31T00:31:00.000-08:00

अब त छिटै त्यो पहाडको नागी भञ्ज्याङ, हरिया बन जंगल, खोला नाला टेक्दै आफ्नै आगनीमा गह्रंगो मन बिसाउन पुग्छु। शायद बतासले मेरो खबर पुर्याइसकेको हुनु पर्दछ । तर बिडम्बना हामी मान्छेहरु चेतनशील प्राणी भएर पनि कति कुराहरु बुझ्न र सम्झन सक्दैनौं ।मैले तीन बर्ष अगाडि कुल्चेका तिनै गोरेटाहरु, चौतारा ठाँटी फलैचाहरुले हिउँदभरि शीतले पुरे पनी, बर्षभरि झरीले रुझाए पनि मेरो पुन:आगमनको संकेत पाएर पहाडभरि गुराँस फुलाएका होलान्-मेरो स्वागतार्थ । मानिसलाइ समय, काल र परिस्थितिले खै कुन-कुन मोडमा पुर्याउँछ । परिमित आवाजहरुले म झस्कन्छु । र वास्तबमा, म सिंगापुरको चांगी बिमानस्थलमा टोलाइरहेको हुन्छु । घडीको सुइले मलाइ हतार लगाउँछ र तिनै आवाजहरुको हुलमा सामेल भएर जाहाज भित्र पस्छु, एयर होस्टेजहरु आफ्नो नियतिभित्र फसेर भए पनि हामीलाइ स्वागत गरिरहेका हुन्छन् । बिमान उड्ने तयारीमा हुन्छ र उड्छ पनी । त्याहाँ भित्रको वातावरण केहीबेरको निम्ति सुनसान हुन्छ। वरपरका सहयात्रीको मुहारमा केहि खुशी, केही बिस्मातको छायाँ देख्छु । बिस्मातको आवाजले साम्राज्य फैलाउँछ आकाशमा पनि । झ्याल छेउुमा बस्ने प्राय यात्रुहरुका अाँखा बाहिरतिरै दौडिएको पाउँछु । बिमान बादलसँग लुकामारी खेल्दै आफ्नै गतिमा दौडिरहेको हुन्छ । म आफ्ना प्रवासका सारा दु:खलाइ भुलेर, मनभरि खुशीको पोको कसेर स्वदेश फर्किरहेको छु । प्रवासका दु:ख अनुभब नगरेकाहरुले पनि अनुभुत गरिसकेको हुनुपर्दछ । मनभरि नाना प्रकारका कुराहरु बादविवाद गर्दागर्दै जाहाज काठमाडौं पुग्न लागिसकेको आवाज वरपरबाट आऊन थाल्छ।कसैले भन्न थाल्छ भक्तपुर्, स्वयम्भु, छिनभरमा नै जाहाजले सयमनको आफ्नो थकित शरीरको बोझ त्रिभुवन अन्तरास्ट्रिय बिमानस्थलमाबिसाउँछ । बिस्तारै जाहाजको आवाज ३,२,१, गर्दै शुन्य हुन्छ । जाहाजबाट निस्किएर भन्सार कक्षतिर हामी लाग्छौं । शायद यहिसम्म होला हाम्रो यात्राको सामीप्यता । बाहिर निस्किएपछि त आ-आफ्नै संसार होला। काउण्टरमा एकजना हेर्दा भलादमी लाग्ने कर्मचारी बसेका हुन्छन् । उनको उमेर यस्तै ३०-३५ हुनु पर्दछ । कालो बर्णको, जुँगा पालेको, कपाल दाहिनेतिर फर्काएको, चस्मा लगाएको, शायद अँखा अलिक कमजोर छ होला । भाइ, बिदेशबाट आएको ? यसो चिया खाँन,,,,,? उसको भनाइभित्र लुकेको आशय म तुरुन्तै बुझ्न सक्दिनँ । केही असजिलो परिस्थितिको निर्माण भयेपछि अन्तत मलाइ उसको आशय बुझ्न मुस्किल पर्दैन ।चियापिउन पैसा मागेको न हो ।कतै उक्त ब्याक्तिको स्थानमा म भएको भए पनि यसै हुन्थौ कि। आखिर यो कार्य हामी नेपालीहरुको निम्ति परम्पराकै रुपमा हुर्किएकोछ । काउण्टरका श्रीमानलाइ चिया खुवाएपछि मेरो काम फत्ते हुन्छ, म बाहिरिन्छु,अथवा त्यासपछि अवातन्त्र हुन्छु । लाग्छ मलाइ स्वागत गर्न काठमाडौं आतुर छ, र बाहिर ट्याक्सी ड्राइभरहरु मुस्कुराइरहेका छन । तर बिडम्बना, स्वागतार्थ तँछाड-मछाड गर्दै उभीइरहेका ट्याक्सी ड्राइभरहरु पनि स्वार्थ भन्दा टाढा रहन नसकेको महसुस हुन्छ मलाइ । जब म कुनै होटलको निस्चित नाम बताउँछु तब दुइ जना ट्याक्सी ड्राइभर बीच लुछातानी हुँदा-हुँदै मुक्का हानाहानमा नै परिणत हुन्छ। मभित्र त्रासका बादलहरु मडारिन थाल्छ । यधपि,त्याहाँ आफ्नो हिरोइजम प्रदर्शन गर्ने ड्राइभरसँग जान आफुलाइ किन-किन उचित लाग्दैन र निम्छरो देखिएकै ड्राइभरको ट्याक्सीभित्र बसेर होटल पुग्छु । होटल छिर्दा लगभग घामले आफ्नो रुपमा परिवर्तन ल्याएर क्षितिज छुदै रातको अँध्यारोसँग आत्मसमर्पण गर्दै -उदाउने निस्चित सम्झौतागरेर । त्यो रात त्यही होटलमा बसेर भोलिपल्ट बसबाट आफ्नो जन्मथलो पाँचथरतिर लाग्छु । थानकोटबाट अोरालो यात्राको प्रारम्भ भयेर त्रिशुलीको किनार हुदै अगाडि बढ्दै हुन्छ यात्राको क्रम । फेरि हिजोकै सर्तबन्दमा घामले आत्म-समर्पण गर्छ। यधपि, आफ्नो गतिलाइ निस्चित दिशामा पुर्याउन बसका बत्तीहरु तयार बन्छन् र गतिलाइ निरन्तरता दीइरहन्छ्न् यधपि, म लाइ भने निरीह लाग्दछन् बसका ती बत्तीहरु । यसरी १२ घन्टा सम्म ती निरीह लाग्ने बत्तीहरुले रातको साम्राज्यसँग पौंठे जोरी खेल्दै भए पनि आफ्नो हारलाइ स्वीकार गर्न चाहेनन्। शायद यसै भएर होला पुर्बक्षितीजमा लाली छाउँछ,बिर्तामोडमा पुगेर बसले आफ्नो गतिलाइ निश्तेज पार्दछ। बिर्तामोडबाट अर्कै बसको भर परेर केहीबेरको विस्राम पस्चायात् उकालो लाग्छु । चाराआली हुँदै फिकल पुग्दा त्याहाँको प्राक्रितीक सौन्दर्यले मेरो मन लाइ अत्यन्तै चन्चल बनाउछ। आहा, कति रमाइलो पहाडी भे ग त्यसै त रमाइलो त्यसपछि अझ चिया बगान,सडकका छेउछेउमा धुपी र सल्लाका बोटहरु, बिहानीको मन्द हावाले घामका किरणसँग घोलिदैं धुपि-सल्लाको स्थिरतामा वैसालु युवतिको झै चन्चलता थपिदिएको,शीतका थोपाहरु चीयाका पातबाट भुइँतिर तप्कदै हुन्छन्,शायद घामबाट आफ्नो अस्तित्व बचाउनलाइ होला ।चिया टिप्ने ठिटीहरु डोको बोकेर बगान बिचमा लहरिरहेका हुन्छन् बसभित्रका यात्रुहरुले उनिहरुलाइ जिस्काउछन् । सयौं घुम्तिहरु पार गर्दै बेलुकी पख राँके भञ्ज्याङ पुगी बसले आफ्नो गति टुङ्ग्याउँछ । त्यस पछिको तिन घन्टा पैदल यात्राको आरम्भ शुरु गर्छु । पैदल यात्राको मजा भिन्नै हुन्छ । बाटाभरि बटुवाहरु भेटिन्छन् । झण्डै एक घण्टा समयको यात्रा बाँकी छदैं रातले हात फैलाउछ । तै पनि त्यो रातको अँध्यारोले मेरो पाइलाहरुलाइ रोक्न सक्दैन । देउराली डाँडा पुग्दा त्यो रातको अँध्यारोमा भए पनि वालापनको सम्झनाले सताउँछ, जहाँ घाँस,दाउरा गोठाला जाने गर्दथें ।झिसमिसे नहुदैँ आमाले भुटेको मकै कम्मरमा पोको पारेर खुकुरी, नाम्लो बोकी साथिहरुसँग त्यही देउराली डाँडातिर लाग्थ्यौं तर फरक यति-हो पहिले देउराली डाँडा पुग्दा उज्यालो हुन्थ्यो,यसपालो अँध्यारो । तल्लो गाउका लिम्बुनीहरु पनि यही आ-उँथे,अनि घाँस, दाउरा काट्दै हाकपारे लैबरीमा जुहारी चल्थ्यो , हामी भन्थ्यौं, गाइ चरेउ लेकमा,केफिक्री मान्छौ नि लैलै पैसा छ बेगमा । लिम्बुनीहरु खरोबोलीमा भन्थे-पैसा भए घाँस काट्न आ-उथिस होला । यसरी फेरि म कल्पनाको सागरमा डुबेर बिगतसँग खेल्दाकेल्दै घरको आगन टेकिसकेको हुन्छु पत्तै हुदैन । सुनसान प्राय: अँध्योरो वातावरणमा ढोकाको कापबाट छिरेको कुपीको प्रकाशले दोछाँया पार्दा अँध्यारोमा हिंड्ने मलाइ त्यही दोछाँयाले यथार्थताको धरातलमा ल्याइपुराउँछ। अन्तत:ढोकाको छेउमा दुबै हातले समात्तन पुग्छु र आधा शरीर बाहिर टाउकोभित्र पारेर आखा दौडाउँछु । आमा अफ्नै सुरमा काम धन्दा दरिरहनुभएको, बाबा केहि हिसाब-किताब गरीरहे जस्तो, शायद एेचो-पैचो सापटिको हिसाब होला, नत्र भने अन्य के नै पो होला र । अँह, मलाइ अझै देखेका छैनन्। यसर्थ मैले बोल्न करै लाग्छ- को को छौ घरपतिहरु ?एक्कासी दुबै को आखा मतिर खनिन्छन् र केही हर्ष केही बिस्मात मिश्रीत आवाजमा आमाको आवाज निस्किन्छ- आम्माइ, जीवन पो अैइपुगेछ। बुबाले पनि आस्चर्यचकित प्रस्न तेस्र्याउँनु हुन्छ- खबर नै नगरी पो अैपुगेछस् त ? म भित्र पस्छु र मेरो शिर आमाबुवाको दोडामा निहुरिदा आमाको आखाबाट अँसु तप्कन थाल्छन् त्यो हर्ष को अँसु हो । खुसिमा पनि अँसु खस्छ भन्छन्,। थाहै नपाइ कुनबेला हो कुन्नि मेरो पनि अँसु पोखिसकेको रहेछ यसरि छछल्किएर …………………--
गाउँ बेसी मौन थिए परदेशीले बिर्सिदिंदा
घरभरि खुशी छायो हत्केलाले दैलो छुदा,
छोडे जस्तो लाग्छ मुटु कतै टाढा हुँदा ,
आफ्नै बास नौलो लाग्यो खुशीले नै रुदा.........गोर्खा सैनिक आवाज